Trzej krasnale

Za górami, za lasami, za dolinami,
Zyło sobie trzech krasnali, a nie górali.
Trzech ich było, trzech z fasonem,
Dwóch wesołych, jeden smutny bo miał żonę.
Trzech ich było, trzech z fasonem,
Dwóch wesołych, jeden smutny bo miał żonę.

A ta żona była jędza no i basta,
Miałą wielki taki duży jak do ciasta.
I tym wałkiem, kiedy chciała,
Swego męża krasnoludka wałkowała.
I tym wałkiem, kiedy chciała,
Swego męża krasnoludka wałkowała.

Już krasnalek taki chudy, jak karteczka,
Już krasnoludek taki cienki, jak niteczka,
Ale żona uważała
Że jest gruby, więc go dalej wałkowała
Ale żona uważała
Że jest gruby, więc go dalej wałkowała

Już krasnalek pobrzebany w trumnie leży
Że od wałka żony zginął nikt nie wierzy.
Gdy rodzinka w głos płakała
Żona jędza jeszcze trumnę wałkowała.
Gdy rodzinka w głos płakała
Żona jędza jeszcze trumnę wałkowała.