Gdy uczniów swych

1.Gdy uczniów swych posyłał Pan
by nieśli wieść radosną
żegnając ich dał swoją moc
i mówił im tak z radością:

R:Nie warto na drogę tę
Sandałów i płaszcza zabierać
Nie trzeba nam srebra brać
O dach nad głową zabiegać

2.Nowinę tę głosili więc
po czterech stronach świata
bogaci tak nie mając nic
bo miłość jest tak bogata.

3.Gdy ukończyli żniwo swe
w ostatnią podróż ruszali
patrzyli w niebo na Ojca dom
i tak z radością wołali.

eC
De
eC
De
CDG

GD
CDCDG